Ο (πάντα υπόδουλος) ΡΩΜΙΟΣ , ΟΙ ΘΕΟΙ ΚΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ :
Μίλα μου σαν την βροχή για τον ήλιο που θα'ρθει σε έρημο τόπο χαμένο
Μίλα μου για την αυγή
που θα φέρει ελπίδας ζεστή προσμονή, κι'ονειρο στον διαφεντεμένο
Πες μου αν θά’ρθει αυτή η στιγμή που η γή θα γεμίσει με στάχια και κάλλη
Μίλα μου για την πνοή της ζωής Περσεφόνη ξανά μες στο φως της γιορτής που η
Δήμητρα αγκάλιασε πάλι.
Πλησιάζει τελεύει κονταίνει ο καιρός που η ψυχή θα ριγίσει ακόμα
στ’ακρογιάλια και τους ουρανούς που κρατήσαν ξανά μες στ’όνειρο μακρυά τον
χειμώνα...
Η βροχή λευτεριάς που σμιλεύει αργά τις καρδιές και τους έρημους τόπους
χαμένους
Θα κυλίσει ξανά μες στις ίδιες ρουνιές του κορμιού αγιασμός-λύτρωση γιά τους
σκλαβωμένους.
Θα βλαστήσει με μιας του σπορά του καλού η Μεγάλη και Λεύτερη Ιδέα
Θα γεμίσει ξανά του σταχυού η σοδειά Ελευσίνας κι Ορφέα η μαία
Ζω εγω μεγαλώνω κι αντριώνομαι ’δω σ’έρημο τόπο απ’τους χάρτες χαμένο
Μα η ψυχή μου γεννήθηκε σ’άλλον καιρό κι είναι μ’αίμα προγόνων και λύρα μυστών
των Θεών Άνοιξη και πεπρωμένο.
Βαγγελίσου ξανά προαιώνιο φως μες σε τόπο ιερό πονεμένο
Η βροχή που μιλά δεν θα σβήσει ποτέ στις καρδιές, στις ψυχές των Ρωμιών
την φωτιά−προσευχή για ένα μέλλον λαμπρό
ανοιξιάτικο φως σ’ενα βράχο μικρό, θεικό, λεύτερο, κ’ευλογημένο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου