το αστέρι

Δεν θα θυμαμαι!
Ολα οσα − κι’αλλα ακομα
τοσα πολλα που − ’γιναν φυλακη
Και δεσμια των σκεψεων μου με κρατησαν 

εδω μαζι σ’αυτην την συντομη ζωη

Θα  σβησουν ολα!
Και οι στιγμες  και οι φορες  και οι χαρες  και οι συνηθειες
Αναριγη αναμνησης μοναδικης
Και ολ’αυτα που αλυσοδεσαν την υπαρξη μου
Θα δυαλυθουν σε μια μικρη, απροσμενη και φευγαλεα, τοσο δα απλη

στιγμη!

“Υπαρχω λες, κι’υστερα δεν υπαρχεις”
Στου Καρυωτακη την κλεψυδρα που μετραει
την συντομη κι’αβεβαιη της  μοναξιας  ασηκωτη κι’αυταρκη σιωπη
Ολες  οι σκεψεις, οι εικονες, οι αναμνησεις  πανε,
Κι’ολα φτερουγισαν σ’ενα  βλεφαρισμα του χρονου που διαρκει....

Οτι ημουν, οτι νομισες, οσα ενοιωσα και οσα πηρες
Κι’αλλα μυριαδες  που ο γαλαξιας  τα κρατα σιωπηλα
κι’οτι σκιρτησε την πληξη της  απεραντης  παραδοσης  μου
Θα τα ξεχασω, οταν θα σπαω του εαυτου μου τα δεσμα.

Τοτε εν’αστερι θε ν’αρχισει την τροχια του
στο παραπετο − και το Συμπαν ανοιχτο
Θα με δεχθει μεσα στην κρυα αγγαλια του
Για εναν αιωνα που κραταει οσο και’γω

Ωσπου και παλι μιαν αγαπη να μου δειξει το μονοπατι 

για τον κοσμο αυτο... 

ΛΙΛΛΗ,  29−Ο9−2ΟΟ9